Hallo aan het thuisfront!

Wij brengen voor het ogenblik onze laatste dagen door in Kpalimé. De tijd gaat hier veel te snel en begint nu echt te korten!

Begin deze week hadden onze leerlingen ‘les devoirs’, vergelijkbaar met onze examens. We werden onmiddellijk ingeschakeld om toezicht te houden. Begin daar maar eens aan: 50 leerlingen tegelijkertijd in de gaten houden opdat ze niet zouden spieken. Onbegonnen werk! En oh ja, spieken kunnen ze hier als de beste. De gekende trucjes worden uit de kast gehaald: bladen doorgeven, fluisteren, luid praten, op kladpapier schrijven,… Zelfs als je naast een leerling zit, proberen ze nog het onderste uit de kan te halen om toch maar iets te kunnen zien.

We slagen er ook steeds beter in om op de Afrikaanse manier les te geven. We gaan onze ‘klasjes’ echt wel missen! De leerlingen begroeten ons al van ver, zo ook onze vriend Jean, de opperskoet. Hij komt elke dag een praatje maken en heeft nu al hartpijn als hij denkt aan ons vertrek. Kortom: nen echte cutie/knoddie! Bovendien komen we als maar meer te weten over monsieur Alofa, onze pipo van informatica. Hij blijkt immers niet zo Innocent te zijn als we dachten. Het is gewoon zijn voornaam! (Dit verhaal volgt nog…)

Daarnaast zijn we deze week druk bezig geweest voor onze workshop. We hebben meer informatie gegeven over drie didactische werkvormen. Dit alles hebben we op donderdag tot een goed einde gebracht. Een applausje voor onszelf en een ontroerende speech van de directeur. Natuurlijk mag een kleine receptie hierbij niet ontbreken: vergezeld van een hapje en een drankje namen we officieel afscheid van de leerkrachten.

Naast het harde werk voor school, hebben we nog tijd gehad om te genieten van de prachtige natuur die het Togolese land te bieden heeft. Langs talloze kleine dorpjes, trokken we ‘de bergen’ in. Uiteindelijk zijn we bij monniken beland en opnieuw hebben we voor jullie allemaal gebeden. Amai, wij zijn gezegend voor de rest van ons leven!

Na zes weken, hebben we her en der al mensen en vooral kindjes leren kennen. Vooral de gastjes op de weg naar school, liggen ons na aan het hart. Hopelijk kunnen we hen een groot plezier doen met de kleurpotloden en het gekleurde papier.

Wij gaan nog een beetje verder genieten van deze fantastische ervaring. Zorgen jullie er maar voor dat jullie klaar zijn voor onze thuiskomst, onze ongelooflijke verhalen en wondermooie foto’s.

Jok, Roska en Elisabeth
(Zo worden onze namen hier na vijf weken oefenen, uitgesproken.)