Niet te vergeten anekdotes van de voorbije week:

Zoals het elke goede christen betaamt, trokken ook wij op Pasen naar de mis. Dit niet in een alledaagse kerk, maar wel in een strooien hut gevuld met schoolbanken. Een tafel werd door een simpel laken omgetoverd tot een altaar. We werden hartelijk verwelkomd door de kerkgangers, er kon zelfs een liedje aan af. ’s Middags werden we door onze nonnetjes uitgenodigd om met z’n allen fufu te stampen. Een werkje van hard labeur!
Ook de klokken brachten ons een bezoek: Jokes dinosauruskoeken smolten samen tot één groot paasei, althans in onze gedachten. Smaken dat het deed!

Op paasmaandag was God ons minder goed gezind. We waanden ons opnieuw in België: regen, regen en nog eens regen. Ook ’s avonds werden we niet gespaard: er werd een zondvloed van kizzige beesten op ons afgestuurd. Wie Renske kent, weet dat dit een ware hel voor haar was! Zeker toen ze die kleine monsters in haar kamer vond!

Dinsdagochtend vertrokken we opnieuw richting de chaotische school in Kpalimé. Even de beschrijving van een lesmoment: leerlingen lopen binnen en buiten wanneer ze het denken, lesuren duren soms 30 minuten, soms langer dan een uur, leerkrachten komen niet opdagen, maar je krijgt er ook zo veel voor terug: een liedje wanneer je de klas binnenkomt, een applaus voor een goede oefening, opgezette vlinders en een bedankingsmail. Aan deze momenten zullen we nog heel vaak terugdenken.
Ook de mentoren vallen goed mee, vooral de leerkracht informatica die ons meenam naar een voetbalmatch: FC Kpalimé tegen een andere ploeg waarvan we de naam al lang vergeten zijn. De eindstand: 0 – 0, maar de supporters juichten er niet minder om. Dankzij de warme tribunes leerden wij alvast een lesje: wie zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten. En dit mag gerust zeer letterlijk genomen worden! Aauw, onze kont! Gelukkig was moeke Renske daar met haar alleshelende zalf! Voor bewijzen moet je bij Lies zijn, 400 CFA per foto.

We brachten ook nog een bezoekje aan de artisanale markt waar we zagen hoe de echte Afrikaanse kunst gemaakt werd.

Binnen twee weken zitten we alweer op het vliegtuig. We schrikken ervan dat de tijd
hier zo snel gaat en beseffen dat we nog dubbel en dik moeten genieten van Kpalimé, de mooie natuur, de Afrikaanse gewoontes en … de courgettes. ;)

Jooooooooooo!
(Ook dit wordt door de Afrikaantjes gebruikt om elkaar te begroeten.)