Klaar voor ons laatste blogbericht uit Togoland?
Uiteraard maakten we de afgelopen dagen nog heel wat mee; een défilé voor Onafhankelijksheidsdag met een plaatsje op de eretribune, dansende nonnen, de Afrikaanse versie van Pretty Woman, een zegening, kinderen die ons hart stolen, ontroerende cadeaus, talloze e-mailadressen, persoonlijk gesprek met de directeur, de laatste hagedissen in Renskes kamer, wilde ritten met de taximoto, zelfgeopende kokosnoten en ga zo maar verder.
We namen afscheid van onze vrienden, wat zowel hen als ons heel zwaar viel. We zullen vaak aan hen en aan deze ervaring terugdenken.
Bedankt om ons te volgen en voor de vele berichtjes op deze blog! Tot binnenkort!
woensdag 29 april 2009
vrijdag 24 april 2009
Hallo aan het thuisfront!
Wij brengen voor het ogenblik onze laatste dagen door in Kpalimé. De tijd gaat hier veel te snel en begint nu echt te korten!
Begin deze week hadden onze leerlingen ‘les devoirs’, vergelijkbaar met onze examens. We werden onmiddellijk ingeschakeld om toezicht te houden. Begin daar maar eens aan: 50 leerlingen tegelijkertijd in de gaten houden opdat ze niet zouden spieken. Onbegonnen werk! En oh ja, spieken kunnen ze hier als de beste. De gekende trucjes worden uit de kast gehaald: bladen doorgeven, fluisteren, luid praten, op kladpapier schrijven,… Zelfs als je naast een leerling zit, proberen ze nog het onderste uit de kan te halen om toch maar iets te kunnen zien.
We slagen er ook steeds beter in om op de Afrikaanse manier les te geven. We gaan onze ‘klasjes’ echt wel missen! De leerlingen begroeten ons al van ver, zo ook onze vriend Jean, de opperskoet. Hij komt elke dag een praatje maken en heeft nu al hartpijn als hij denkt aan ons vertrek. Kortom: nen echte cutie/knoddie! Bovendien komen we als maar meer te weten over monsieur Alofa, onze pipo van informatica. Hij blijkt immers niet zo Innocent te zijn als we dachten. Het is gewoon zijn voornaam! (Dit verhaal volgt nog…)
Daarnaast zijn we deze week druk bezig geweest voor onze workshop. We hebben meer informatie gegeven over drie didactische werkvormen. Dit alles hebben we op donderdag tot een goed einde gebracht. Een applausje voor onszelf en een ontroerende speech van de directeur. Natuurlijk mag een kleine receptie hierbij niet ontbreken: vergezeld van een hapje en een drankje namen we officieel afscheid van de leerkrachten.
Naast het harde werk voor school, hebben we nog tijd gehad om te genieten van de prachtige natuur die het Togolese land te bieden heeft. Langs talloze kleine dorpjes, trokken we ‘de bergen’ in. Uiteindelijk zijn we bij monniken beland en opnieuw hebben we voor jullie allemaal gebeden. Amai, wij zijn gezegend voor de rest van ons leven!
Na zes weken, hebben we her en der al mensen en vooral kindjes leren kennen. Vooral de gastjes op de weg naar school, liggen ons na aan het hart. Hopelijk kunnen we hen een groot plezier doen met de kleurpotloden en het gekleurde papier.
Wij gaan nog een beetje verder genieten van deze fantastische ervaring. Zorgen jullie er maar voor dat jullie klaar zijn voor onze thuiskomst, onze ongelooflijke verhalen en wondermooie foto’s.
Jok, Roska en Elisabeth
(Zo worden onze namen hier na vijf weken oefenen, uitgesproken.)
Wij brengen voor het ogenblik onze laatste dagen door in Kpalimé. De tijd gaat hier veel te snel en begint nu echt te korten!
Begin deze week hadden onze leerlingen ‘les devoirs’, vergelijkbaar met onze examens. We werden onmiddellijk ingeschakeld om toezicht te houden. Begin daar maar eens aan: 50 leerlingen tegelijkertijd in de gaten houden opdat ze niet zouden spieken. Onbegonnen werk! En oh ja, spieken kunnen ze hier als de beste. De gekende trucjes worden uit de kast gehaald: bladen doorgeven, fluisteren, luid praten, op kladpapier schrijven,… Zelfs als je naast een leerling zit, proberen ze nog het onderste uit de kan te halen om toch maar iets te kunnen zien.
We slagen er ook steeds beter in om op de Afrikaanse manier les te geven. We gaan onze ‘klasjes’ echt wel missen! De leerlingen begroeten ons al van ver, zo ook onze vriend Jean, de opperskoet. Hij komt elke dag een praatje maken en heeft nu al hartpijn als hij denkt aan ons vertrek. Kortom: nen echte cutie/knoddie! Bovendien komen we als maar meer te weten over monsieur Alofa, onze pipo van informatica. Hij blijkt immers niet zo Innocent te zijn als we dachten. Het is gewoon zijn voornaam! (Dit verhaal volgt nog…)
Daarnaast zijn we deze week druk bezig geweest voor onze workshop. We hebben meer informatie gegeven over drie didactische werkvormen. Dit alles hebben we op donderdag tot een goed einde gebracht. Een applausje voor onszelf en een ontroerende speech van de directeur. Natuurlijk mag een kleine receptie hierbij niet ontbreken: vergezeld van een hapje en een drankje namen we officieel afscheid van de leerkrachten.
Naast het harde werk voor school, hebben we nog tijd gehad om te genieten van de prachtige natuur die het Togolese land te bieden heeft. Langs talloze kleine dorpjes, trokken we ‘de bergen’ in. Uiteindelijk zijn we bij monniken beland en opnieuw hebben we voor jullie allemaal gebeden. Amai, wij zijn gezegend voor de rest van ons leven!
Na zes weken, hebben we her en der al mensen en vooral kindjes leren kennen. Vooral de gastjes op de weg naar school, liggen ons na aan het hart. Hopelijk kunnen we hen een groot plezier doen met de kleurpotloden en het gekleurde papier.
Wij gaan nog een beetje verder genieten van deze fantastische ervaring. Zorgen jullie er maar voor dat jullie klaar zijn voor onze thuiskomst, onze ongelooflijke verhalen en wondermooie foto’s.
Jok, Roska en Elisabeth
(Zo worden onze namen hier na vijf weken oefenen, uitgesproken.)
zaterdag 18 april 2009
Niet te vergeten anekdotes van de voorbije week:
Zoals het elke goede christen betaamt, trokken ook wij op Pasen naar de mis. Dit niet in een alledaagse kerk, maar wel in een strooien hut gevuld met schoolbanken. Een tafel werd door een simpel laken omgetoverd tot een altaar. We werden hartelijk verwelkomd door de kerkgangers, er kon zelfs een liedje aan af. ’s Middags werden we door onze nonnetjes uitgenodigd om met z’n allen fufu te stampen. Een werkje van hard labeur!
Ook de klokken brachten ons een bezoek: Jokes dinosauruskoeken smolten samen tot één groot paasei, althans in onze gedachten. Smaken dat het deed!
Op paasmaandag was God ons minder goed gezind. We waanden ons opnieuw in België: regen, regen en nog eens regen. Ook ’s avonds werden we niet gespaard: er werd een zondvloed van kizzige beesten op ons afgestuurd. Wie Renske kent, weet dat dit een ware hel voor haar was! Zeker toen ze die kleine monsters in haar kamer vond!
Dinsdagochtend vertrokken we opnieuw richting de chaotische school in Kpalimé. Even de beschrijving van een lesmoment: leerlingen lopen binnen en buiten wanneer ze het denken, lesuren duren soms 30 minuten, soms langer dan een uur, leerkrachten komen niet opdagen, maar je krijgt er ook zo veel voor terug: een liedje wanneer je de klas binnenkomt, een applaus voor een goede oefening, opgezette vlinders en een bedankingsmail. Aan deze momenten zullen we nog heel vaak terugdenken.
Ook de mentoren vallen goed mee, vooral de leerkracht informatica die ons meenam naar een voetbalmatch: FC Kpalimé tegen een andere ploeg waarvan we de naam al lang vergeten zijn. De eindstand: 0 – 0, maar de supporters juichten er niet minder om. Dankzij de warme tribunes leerden wij alvast een lesje: wie zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten. En dit mag gerust zeer letterlijk genomen worden! Aauw, onze kont! Gelukkig was moeke Renske daar met haar alleshelende zalf! Voor bewijzen moet je bij Lies zijn, 400 CFA per foto.
We brachten ook nog een bezoekje aan de artisanale markt waar we zagen hoe de echte Afrikaanse kunst gemaakt werd.
Binnen twee weken zitten we alweer op het vliegtuig. We schrikken ervan dat de tijd
hier zo snel gaat en beseffen dat we nog dubbel en dik moeten genieten van Kpalimé, de mooie natuur, de Afrikaanse gewoontes en … de courgettes. ;)
Jooooooooooo!
(Ook dit wordt door de Afrikaantjes gebruikt om elkaar te begroeten.)
Zoals het elke goede christen betaamt, trokken ook wij op Pasen naar de mis. Dit niet in een alledaagse kerk, maar wel in een strooien hut gevuld met schoolbanken. Een tafel werd door een simpel laken omgetoverd tot een altaar. We werden hartelijk verwelkomd door de kerkgangers, er kon zelfs een liedje aan af. ’s Middags werden we door onze nonnetjes uitgenodigd om met z’n allen fufu te stampen. Een werkje van hard labeur!
Ook de klokken brachten ons een bezoek: Jokes dinosauruskoeken smolten samen tot één groot paasei, althans in onze gedachten. Smaken dat het deed!
Op paasmaandag was God ons minder goed gezind. We waanden ons opnieuw in België: regen, regen en nog eens regen. Ook ’s avonds werden we niet gespaard: er werd een zondvloed van kizzige beesten op ons afgestuurd. Wie Renske kent, weet dat dit een ware hel voor haar was! Zeker toen ze die kleine monsters in haar kamer vond!
Dinsdagochtend vertrokken we opnieuw richting de chaotische school in Kpalimé. Even de beschrijving van een lesmoment: leerlingen lopen binnen en buiten wanneer ze het denken, lesuren duren soms 30 minuten, soms langer dan een uur, leerkrachten komen niet opdagen, maar je krijgt er ook zo veel voor terug: een liedje wanneer je de klas binnenkomt, een applaus voor een goede oefening, opgezette vlinders en een bedankingsmail. Aan deze momenten zullen we nog heel vaak terugdenken.
Ook de mentoren vallen goed mee, vooral de leerkracht informatica die ons meenam naar een voetbalmatch: FC Kpalimé tegen een andere ploeg waarvan we de naam al lang vergeten zijn. De eindstand: 0 – 0, maar de supporters juichten er niet minder om. Dankzij de warme tribunes leerden wij alvast een lesje: wie zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten. En dit mag gerust zeer letterlijk genomen worden! Aauw, onze kont! Gelukkig was moeke Renske daar met haar alleshelende zalf! Voor bewijzen moet je bij Lies zijn, 400 CFA per foto.
We brachten ook nog een bezoekje aan de artisanale markt waar we zagen hoe de echte Afrikaanse kunst gemaakt werd.
Binnen twee weken zitten we alweer op het vliegtuig. We schrikken ervan dat de tijd
hier zo snel gaat en beseffen dat we nog dubbel en dik moeten genieten van Kpalimé, de mooie natuur, de Afrikaanse gewoontes en … de courgettes. ;)
Jooooooooooo!
(Ook dit wordt door de Afrikaantjes gebruikt om elkaar te begroeten.)
zaterdag 11 april 2009
Nog enkele foto's....
De 3 Jovo's bij de supermooie watervallen
Renske die informatica geeft aan de enthousiaste leerlingen
Pannenkoeken, Baileys en gebakken bananen met de nonnentjes en Big Mama.
Joke en Lies die met een palmtak in de hand op processietocht trekken.
We hebben meteen vele kindjes die ons een handje willen geven!
vrijdag 10 april 2009
Goedenavond beste lezers, hier volgt het wekelijkse 7 uur journaal met als hoofdpunten:
- Een feestje in het midden (en het heetst) van de dag op vrijdag.
- Op zaterdag: zalige en ontspannende afkoeling in het zwembad.
- Een wekker die véél te vroeg afliep op zondag.
- Verrassende en leerrijke bijlessen op maandag en woensdag.
- Een goede werkdag op dinsdag.
- Formidabele watervallen op donderdag.
Het feestje op vrijdag begon trouwens zeer onschuldig met een pique nique samen met alle andere leerkrachten. Er heerste een ontspannen en gelaten sfeer. Nadat we onze Afrikaanse maaltijd verorberd hadden, werden we door alle leerlingen uitgenodigd in hun klassen. Hier gaven we onze ogen de kost: elke klas was voorzien van een muziekinstallatie en de leerlingen boden ons een hapje en een drankje aan. Vervolgens werden we op de dansvloer gesleurd, de Overpoort was er niets tegen! Zelfs de non die ons vergezelde begon te swingen. Ja ja, die Afrikanen kunnen er wat van en wij, jovo’s, waren erg in trek!
Na het vele zweten, konden we de afkoeling van het zwembad op zaterdag meer dan ooit gebruiken. Ook hier kwam ons leraresseninstinct naar boven. Toen we drie jongetjes zagen klungelen langs de rand van het zwembad, besloten we om hen zwemles te geven. Bij ons vertrek leek het al iets minder op baksteenslag. Missie geslaagd!
Ochtendmensen zoals we zijn, was het allesbehalve een probleem om zondag om 05u15 ons bed uit te kruipen. Je kan je wel al voorstellen hoe dweis Joke en Lies er bijliepen door hun ochtendhumeurTJE. De reden waarom we zo vroeg uit de veren waren: een mis voor Palmzondag. Gewapend met een palmtak (lees: palmboom) in de hand, startten we de processie doorheen het dorp. Aansluitend begon de mis waarbij het evangelie eindeloos lang duurde. Vraag maar aan Lies… Vervolgens werden we met een traditionele maaltijd verwelkomd door de dorpelingen. Dit was volgens Belgische normen echter niet te vreten, na twee happen stond onze mond al in vuur en vlam. Gelukkig hadden we Big Mamma, een ander logé bij de nonnen die zeker 200kg weegt, mee die alles voor ons opat.
Maandag en woensdag trokken we met lage verwachtingen naar school. We organiseerden bijlessen, maar aangezien het vakantie was, hadden we maar een sobere opkomst verwacht. Anders dan in België bleken de leerlingen wel enthousiast te zijn en waren er dan ook heel wat leergierigen aanwezig. Zeker voor informatica stonden ze te springen. Een bezoekje aan het internetcafé samen met Renske was de kers op de taart! Tot onze grote verbazing, waren er twee meisjes die Nederlands wilden leren omdat hun mama in Nederland woont. Dit konden we niet zo maar aan onze neus laten voorbijgaan.
Op donderdag tenslotte bezochten we de watervallen. Deze moet je echt gezien hebben, wil je je er iets bij kunnen voorstellen. Wij vonden ze alvast prachtig!
Ziezo beste lezers, tot zo ver het nieuws van deze week. Bedankt voor het lezen en tot de volgende!
vrijdag 3 april 2009
Ceuillons les fleurs de l’espérence et alluons notre bougie
Chacun de nous est une chance
Là où il est, là il vit…
Later die dag werd de culturele week officieel geopend. Zelfs de bisschop was van de partij!
De eerste lessen verliepen vlot. Zo zie je maar, alles went.
’s Avonds werden we getrakteerd op een soirée africaine en een missverkiezing, die drie uur later startten dan voorzien. Gelukkig werden we ondertussen geëntertaind door lieve kindjes, djembé, dans, de plaatselijke scouts en de meest verschrikkelijke lokale drank: tsjoeketoe. (Voor de Ninovieters: dit smaakt nog slechter dan Slag!) Moe maar voldaan keerden we terug naar onze nonnetjes.
Voor de moekes die geïnteresseerd zijn in het eten: het is lekker, maar het menu wordt wekelijks herhaald. (Voor ons een kleintje met tartaar, twee kleintjes met mayo, een chickenburger, een viandel en een berehap. MMMMMMMM…)
Verder bezochten we de dorpjes Avedjé en Akplolo. Onze lieve chauffeur begeleidde ons ook naar de hoogste berg in Togo, Agou. Een prachtig uitzicht waardoor we nog verliefder werden op Kpalimé.
Nog enkele persoonlijke boodschappen:
Bert, proficiat met je motorijbewijs! Come on and take me for a riiiiiiiide!
Simon, deze drie poepkes hebben hier al nen toer gedaan in een jeep zoals de jouwe.
David, veel beterschap.
Mema en pepa, mama en papa, moe en va, we verwachten bij aankomst in de luchthaven bovenstaande bestelling van de frietjes.
En ohja, WIE LOF JOE!
woensdag 1 april 2009
maandag 30 maart 2009
Jovo, jovo!
Hierdoor worden we nageroepen door de Afrikaantjes wanneer we op straat lopen. Ze beginnen ons hier dus al te kennen… (Jovo is trouwens Afrikaans voor ‘blanke’.)
Ook in de school kennen we heel wat belangstelling. Tijdens onze observatie was een non afwezig en wij kregen de taak om de leerlingen bezig te houden. Studie zoals wij het noemen.
Met pen en papier in de hand, klaar om alles te noteren, werd ons gevraagd om talloze woorden naar het Nederlands te vertalen. Dit leverde heel wat grappige taferelen op. Zeker wanneer je weet dat een klas 43 koppen telt. Probeer dit maar eens stil te krijgen! De leerlingen verschillen heel erg van deze in België. Wanneer hier iemand een juist antwoord kan geven, weerklinkt er een luid applaus. En zingen dat de gasten hier kunnen! We werden dan ook onthaald met een mooi Afrikaans liedje. Dan sta je wel even met je mond vol tanden…
Later op de dag ontmoetten we Sanne en Karen. Dit zijn twee Belgische meisjes die hier al twee maanden verblijven. We spraken de volgende dag af in het zwembad en leerden er ook Elke en Julie kennen. Samen trokken we naar het restaurantje ‘chez lazare’ waar we ons tegoed deden aan een overheerlijke maaltijd: pizza en pasta met garnaaltjes. Nadien ondernamen we de tocht richting onze verblijfplaats bij de nonnen. De gevolgen van deze dag: zo rood als een kreeft, zowel van de inspanning als van de zon.
Terwijl de nonnetjes ’s avonds naar ‘Les Misérables’ keken, speelden wij een Afrikaans gezelschapsspel dat we leerden van ons nonneke. Toen het eindelijk bedtijd was, deed Renske een onaangename ontdekking. Datgene waar ze zo bang voor was, werd werkelijkheid: een hagedis in haar kamer! Ze schakelde Joke en Lies in en met de hulp van borstels werd een poging ondernomen om het dier te verjagen. MAAR, intussen vloog er een nietsvermoedende reuzemot, zo groot als een mus, de kamer binnen. Deze werd tot moes geslagen. Het moet een grappig zicht geweest zijn: drie gillende meisjes met borstels in de lucht. Nu nog de hagedis die we ondertussen uit het oog verloren waren. Net wanneer we de strijd wilden opgeven, kwam het beestje tevoorschijn. (Gelukkig, want er werd reeds gesuggereerd dat Renske gek geworden was.) Uiteindelijk zetten we de tafel, samen met de hagedis buiten. Na deze vermoeiende strijd kropen we opgelucht in ons bed om over te gaan naar zondag, wasdag.
Het was inderdaad een wasDAG, want de handwas nam meer tijd in beslag dan we verwacht hadden. Gelukkig kennen ze in België al de wasmachine!
Na lang wachten, laten we jullie nu even genieten van enkele foto’s.
Tot de volgende!
Hierdoor worden we nageroepen door de Afrikaantjes wanneer we op straat lopen. Ze beginnen ons hier dus al te kennen… (Jovo is trouwens Afrikaans voor ‘blanke’.)
Ook in de school kennen we heel wat belangstelling. Tijdens onze observatie was een non afwezig en wij kregen de taak om de leerlingen bezig te houden. Studie zoals wij het noemen.
Met pen en papier in de hand, klaar om alles te noteren, werd ons gevraagd om talloze woorden naar het Nederlands te vertalen. Dit leverde heel wat grappige taferelen op. Zeker wanneer je weet dat een klas 43 koppen telt. Probeer dit maar eens stil te krijgen! De leerlingen verschillen heel erg van deze in België. Wanneer hier iemand een juist antwoord kan geven, weerklinkt er een luid applaus. En zingen dat de gasten hier kunnen! We werden dan ook onthaald met een mooi Afrikaans liedje. Dan sta je wel even met je mond vol tanden…
Later op de dag ontmoetten we Sanne en Karen. Dit zijn twee Belgische meisjes die hier al twee maanden verblijven. We spraken de volgende dag af in het zwembad en leerden er ook Elke en Julie kennen. Samen trokken we naar het restaurantje ‘chez lazare’ waar we ons tegoed deden aan een overheerlijke maaltijd: pizza en pasta met garnaaltjes. Nadien ondernamen we de tocht richting onze verblijfplaats bij de nonnen. De gevolgen van deze dag: zo rood als een kreeft, zowel van de inspanning als van de zon.
Terwijl de nonnetjes ’s avonds naar ‘Les Misérables’ keken, speelden wij een Afrikaans gezelschapsspel dat we leerden van ons nonneke. Toen het eindelijk bedtijd was, deed Renske een onaangename ontdekking. Datgene waar ze zo bang voor was, werd werkelijkheid: een hagedis in haar kamer! Ze schakelde Joke en Lies in en met de hulp van borstels werd een poging ondernomen om het dier te verjagen. MAAR, intussen vloog er een nietsvermoedende reuzemot, zo groot als een mus, de kamer binnen. Deze werd tot moes geslagen. Het moet een grappig zicht geweest zijn: drie gillende meisjes met borstels in de lucht. Nu nog de hagedis die we ondertussen uit het oog verloren waren. Net wanneer we de strijd wilden opgeven, kwam het beestje tevoorschijn. (Gelukkig, want er werd reeds gesuggereerd dat Renske gek geworden was.) Uiteindelijk zetten we de tafel, samen met de hagedis buiten. Na deze vermoeiende strijd kropen we opgelucht in ons bed om over te gaan naar zondag, wasdag.
Het was inderdaad een wasDAG, want de handwas nam meer tijd in beslag dan we verwacht hadden. Gelukkig kennen ze in België al de wasmachine!
Na lang wachten, laten we jullie nu even genieten van enkele foto’s.
Tot de volgende!
donderdag 26 maart 2009
De eerste stapjes in Togo...
“Bonjour mesdames et messieurs, nous sommes arrivés à l’aéroport de Lomé, il fait 27 degrés…”
27 graden, om middernacht! Onze mond viel open en dit verbeterde niet toen we uit het vliegtuig stapten, wat een pakkende warmte!
Na enkele paspoortfutiliteiten, zagen we “ons nonneke” al staan. Ze verwelkomde ons hartelijk met de nodige kussen. Anders dan in België, hadden we meteen onze valiezen. Terwijl we de valiezen in de versleten auto laadden, weerklonk “soyez les bienvenues”, gezongen door een Rasta en onder begeleiding van een djembé.
We werden naar een afdeling van de kloosterorde “Saint Augustin” in Lomé gebracht.
De warmte speelde ons nog steeds parten, klesjnat (voor de West-Vlamingen : zékenat) werden we naar onze propere kamers gebracht, waar we de eerste 2 nachten doorbrachten.
De hoofdstad was heel erg druk, vanaf 4u ’s ochtends hoorde je al heel wat lawaai. Als Afrikanen niet kunnen toeteren, is hun rit niet geslaagd.
De kloosterorde bevindt zich in het midden van de markt. Deze kan je je niet voorstellen als je er niet geweest bent. Een drukte van jewelste, geroep en getier en veel eten!
Na een lekker ontbijt (ja, ze hebben hier stokbrood en confituur!) trokken we met ons nonneke door de stad, waar we onze ogen de kost gaven… en de Afrikaantjes ook!
1000 keer hoorden we “soyez les bienvenues”, wat onze sympathie voor Afrika enkel deed groeien…
Wat overigens een groot probleem is voor de Togolezen, is de uitspraak van onze namen. Grappige taferelen die er ons toe leiden een Afrikaanse naam te gebruiken, die wij dan weer op onze beurt niet kunnen uitspreken!
Onze eerste dag in Lomé verliep vlot, mits voldoende siësta en pauzemomenten om te wennen aan de warmte.
Achter onze voorlopige verblijfplaats, was een lager schooltje. Als leerkrachten in spé konden we dit niet aan ons laten voorbijgaan. Ook omdat deze knoddies (= Renskes voor cuties) zo lief naar ons zwaaiden, vonden we het een bezoekje waard. Al snel werden we door een tiental schattige kleuters bestormd die ons één voor één een handje wilden geven. Het uitdelen van ballons maakte ons enkel populairder, maar veranderde de kleintjes in monstertjes. Vechten voor een simpele ballon, wij hadden dit nog nooit eerder gezien.
De volgende dag werden we naar Kpalimé gereden. Met vier volwassen mensen (waarvan twee met een Afrikaanse lichaamsbouw) op een achterbank geplakt in hete temperaturen, zorgde er voor dat dit geen plezierritje werd en dat we stonken als de pest. J Gelukkig werd dit alles goed gemaakt door het zien van onze verblijfplaats. Je ziet dat het geld bij de katholieke kerk zit.
Ons nonneke begeleidde ons voor het eerst naar onze school. Onze observatie is dus begonnen. De meeste klassen bestaan uit 40 leerlingen en meer! Halleluja, wat een uitdaging! Volgende week starten we met lesgeven tijdens de cultuurweek die de school organiseert. Benieuwd wat dat zal geven!
Wij gaan alvast nog een beetje genieten van de zon, doen jullie dit maar van de regen!
Vele groetjes en tot schrijfs!
Foto's om de nieuwsgierigheid te wekken, volgen nog...
27 graden, om middernacht! Onze mond viel open en dit verbeterde niet toen we uit het vliegtuig stapten, wat een pakkende warmte!
Na enkele paspoortfutiliteiten, zagen we “ons nonneke” al staan. Ze verwelkomde ons hartelijk met de nodige kussen. Anders dan in België, hadden we meteen onze valiezen. Terwijl we de valiezen in de versleten auto laadden, weerklonk “soyez les bienvenues”, gezongen door een Rasta en onder begeleiding van een djembé.
We werden naar een afdeling van de kloosterorde “Saint Augustin” in Lomé gebracht.
De warmte speelde ons nog steeds parten, klesjnat (voor de West-Vlamingen : zékenat) werden we naar onze propere kamers gebracht, waar we de eerste 2 nachten doorbrachten.
De hoofdstad was heel erg druk, vanaf 4u ’s ochtends hoorde je al heel wat lawaai. Als Afrikanen niet kunnen toeteren, is hun rit niet geslaagd.
De kloosterorde bevindt zich in het midden van de markt. Deze kan je je niet voorstellen als je er niet geweest bent. Een drukte van jewelste, geroep en getier en veel eten!
Na een lekker ontbijt (ja, ze hebben hier stokbrood en confituur!) trokken we met ons nonneke door de stad, waar we onze ogen de kost gaven… en de Afrikaantjes ook!
1000 keer hoorden we “soyez les bienvenues”, wat onze sympathie voor Afrika enkel deed groeien…
Wat overigens een groot probleem is voor de Togolezen, is de uitspraak van onze namen. Grappige taferelen die er ons toe leiden een Afrikaanse naam te gebruiken, die wij dan weer op onze beurt niet kunnen uitspreken!
Onze eerste dag in Lomé verliep vlot, mits voldoende siësta en pauzemomenten om te wennen aan de warmte.
Achter onze voorlopige verblijfplaats, was een lager schooltje. Als leerkrachten in spé konden we dit niet aan ons laten voorbijgaan. Ook omdat deze knoddies (= Renskes voor cuties) zo lief naar ons zwaaiden, vonden we het een bezoekje waard. Al snel werden we door een tiental schattige kleuters bestormd die ons één voor één een handje wilden geven. Het uitdelen van ballons maakte ons enkel populairder, maar veranderde de kleintjes in monstertjes. Vechten voor een simpele ballon, wij hadden dit nog nooit eerder gezien.
De volgende dag werden we naar Kpalimé gereden. Met vier volwassen mensen (waarvan twee met een Afrikaanse lichaamsbouw) op een achterbank geplakt in hete temperaturen, zorgde er voor dat dit geen plezierritje werd en dat we stonken als de pest. J Gelukkig werd dit alles goed gemaakt door het zien van onze verblijfplaats. Je ziet dat het geld bij de katholieke kerk zit.
Ons nonneke begeleidde ons voor het eerst naar onze school. Onze observatie is dus begonnen. De meeste klassen bestaan uit 40 leerlingen en meer! Halleluja, wat een uitdaging! Volgende week starten we met lesgeven tijdens de cultuurweek die de school organiseert. Benieuwd wat dat zal geven!
Wij gaan alvast nog een beetje genieten van de zon, doen jullie dit maar van de regen!
Vele groetjes en tot schrijfs!
Foto's om de nieuwsgierigheid te wekken, volgen nog...
donderdag 12 maart 2009
Gewijzigde vlucht!
Het vliegtuig van 21 maart stijgt niet op...waarom?...daar hebben we het raden naar!
We vertrekken dus op 24 maart en komen terug op 2 mei, vluchturen:
Heenreis: 24/03 Brussel - Casablanca 13h05 - 15h30 AT839
24/03 Casablanca - Lome 19h25 - 23h50 AT551
Terugreis: 02/05 Lome - Casablanca 02h40 - 08h45 AT552
02/05 Casablanca - Brussel 14h30 - 19h45 AT844
Groetjes
Joke, Lies en Renske
We vertrekken dus op 24 maart en komen terug op 2 mei, vluchturen:
Heenreis: 24/03 Brussel - Casablanca 13h05 - 15h30 AT839
24/03 Casablanca - Lome 19h25 - 23h50 AT551
Terugreis: 02/05 Lome - Casablanca 02h40 - 08h45 AT552
02/05 Casablanca - Brussel 14h30 - 19h45 AT844
Groetjes
Joke, Lies en Renske
vrijdag 20 februari 2009
woensdag 18 februari 2009
Aftellen
Over een goede 4 weken zitten we op het vliegtuig richting Togo...
Via deze weg kunnen jullie ons volgen.
Via deze weg kunnen jullie ons volgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
