Jovo, jovo!
Hierdoor worden we nageroepen door de Afrikaantjes wanneer we op straat lopen. Ze beginnen ons hier dus al te kennen… (Jovo is trouwens Afrikaans voor ‘blanke’.)

Ook in de school kennen we heel wat belangstelling. Tijdens onze observatie was een non afwezig en wij kregen de taak om de leerlingen bezig te houden. Studie zoals wij het noemen.
Met pen en papier in de hand, klaar om alles te noteren, werd ons gevraagd om talloze woorden naar het Nederlands te vertalen. Dit leverde heel wat grappige taferelen op. Zeker wanneer je weet dat een klas 43 koppen telt. Probeer dit maar eens stil te krijgen! De leerlingen verschillen heel erg van deze in België. Wanneer hier iemand een juist antwoord kan geven, weerklinkt er een luid applaus. En zingen dat de gasten hier kunnen! We werden dan ook onthaald met een mooi Afrikaans liedje. Dan sta je wel even met je mond vol tanden…

Later op de dag ontmoetten we Sanne en Karen. Dit zijn twee Belgische meisjes die hier al twee maanden verblijven. We spraken de volgende dag af in het zwembad en leerden er ook Elke en Julie kennen. Samen trokken we naar het restaurantje ‘chez lazare’ waar we ons tegoed deden aan een overheerlijke maaltijd: pizza en pasta met garnaaltjes. Nadien ondernamen we de tocht richting onze verblijfplaats bij de nonnen. De gevolgen van deze dag: zo rood als een kreeft, zowel van de inspanning als van de zon.

Terwijl de nonnetjes ’s avonds naar ‘Les Misérables’ keken, speelden wij een Afrikaans gezelschapsspel dat we leerden van ons nonneke. Toen het eindelijk bedtijd was, deed Renske een onaangename ontdekking. Datgene waar ze zo bang voor was, werd werkelijkheid: een hagedis in haar kamer! Ze schakelde Joke en Lies in en met de hulp van borstels werd een poging ondernomen om het dier te verjagen. MAAR, intussen vloog er een nietsvermoedende reuzemot, zo groot als een mus, de kamer binnen. Deze werd tot moes geslagen. Het moet een grappig zicht geweest zijn: drie gillende meisjes met borstels in de lucht. Nu nog de hagedis die we ondertussen uit het oog verloren waren. Net wanneer we de strijd wilden opgeven, kwam het beestje tevoorschijn. (Gelukkig, want er werd reeds gesuggereerd dat Renske gek geworden was.) Uiteindelijk zetten we de tafel, samen met de hagedis buiten. Na deze vermoeiende strijd kropen we opgelucht in ons bed om over te gaan naar zondag, wasdag.

Het was inderdaad een wasDAG, want de handwas nam meer tijd in beslag dan we verwacht hadden. Gelukkig kennen ze in België al de wasmachine!

Na lang wachten, laten we jullie nu even genieten van enkele foto’s.

Tot de volgende!

De eerste stapjes in Togo...

“Bonjour mesdames et messieurs, nous sommes arrivés à l’aéroport de Lomé, il fait 27 degrés…”
27 graden, om middernacht! Onze mond viel open en dit verbeterde niet toen we uit het vliegtuig stapten, wat een pakkende warmte!
Na enkele paspoortfutiliteiten, zagen we “ons nonneke” al staan. Ze verwelkomde ons hartelijk met de nodige kussen. Anders dan in België, hadden we meteen onze valiezen. Terwijl we de valiezen in de versleten auto laadden, weerklonk “soyez les bienvenues”, gezongen door een Rasta en onder begeleiding van een djembé.
We werden naar een afdeling van de kloosterorde “Saint Augustin” in Lomé gebracht.
De warmte speelde ons nog steeds parten, klesjnat (voor de West-Vlamingen : zékenat) werden we naar onze propere kamers gebracht, waar we de eerste 2 nachten doorbrachten.
De hoofdstad was heel erg druk, vanaf 4u ’s ochtends hoorde je al heel wat lawaai. Als Afrikanen niet kunnen toeteren, is hun rit niet geslaagd.

De kloosterorde bevindt zich in het midden van de markt. Deze kan je je niet voorstellen als je er niet geweest bent. Een drukte van jewelste, geroep en getier en veel eten!
Na een lekker ontbijt (ja, ze hebben hier stokbrood en confituur!) trokken we met ons nonneke door de stad, waar we onze ogen de kost gaven… en de Afrikaantjes ook!
1000 keer hoorden we “soyez les bienvenues”, wat onze sympathie voor Afrika enkel deed groeien…
Wat overigens een groot probleem is voor de Togolezen, is de uitspraak van onze namen. Grappige taferelen die er ons toe leiden een Afrikaanse naam te gebruiken, die wij dan weer op onze beurt niet kunnen uitspreken!

Onze eerste dag in Lomé verliep vlot, mits voldoende siësta en pauzemomenten om te wennen aan de warmte.
Achter onze voorlopige verblijfplaats, was een lager schooltje. Als leerkrachten in spé konden we dit niet aan ons laten voorbijgaan. Ook omdat deze knoddies (= Renskes voor cuties) zo lief naar ons zwaaiden, vonden we het een bezoekje waard. Al snel werden we door een tiental schattige kleuters bestormd die ons één voor één een handje wilden geven. Het uitdelen van ballons maakte ons enkel populairder, maar veranderde de kleintjes in monstertjes. Vechten voor een simpele ballon, wij hadden dit nog nooit eerder gezien.

De volgende dag werden we naar Kpalimé gereden. Met vier volwassen mensen (waarvan twee met een Afrikaanse lichaamsbouw) op een achterbank geplakt in hete temperaturen, zorgde er voor dat dit geen plezierritje werd en dat we stonken als de pest. J Gelukkig werd dit alles goed gemaakt door het zien van onze verblijfplaats. Je ziet dat het geld bij de katholieke kerk zit.

Ons nonneke begeleidde ons voor het eerst naar onze school. Onze observatie is dus begonnen. De meeste klassen bestaan uit 40 leerlingen en meer! Halleluja, wat een uitdaging! Volgende week starten we met lesgeven tijdens de cultuurweek die de school organiseert. Benieuwd wat dat zal geven!

Wij gaan alvast nog een beetje genieten van de zon, doen jullie dit maar van de regen!

Vele groetjes en tot schrijfs!
Foto's om de nieuwsgierigheid te wekken, volgen nog...

Gewijzigde vlucht!

Het vliegtuig van 21 maart stijgt niet op...waarom?...daar hebben we het raden naar!

We vertrekken dus op 24 maart en komen terug op 2 mei, vluchturen:
Heenreis: 24/03 Brussel - Casablanca 13h05 - 15h30 AT839
24/03 Casablanca - Lome 19h25 - 23h50 AT551
Terugreis: 02/05 Lome - Casablanca 02h40 - 08h45 AT552
02/05 Casablanca - Brussel 14h30 - 19h45 AT844

Groetjes
Joke, Lies en Renske