Jovo, jovo!
Hierdoor worden we nageroepen door de Afrikaantjes wanneer we op straat lopen. Ze beginnen ons hier dus al te kennen… (Jovo is trouwens Afrikaans voor ‘blanke’.)

Ook in de school kennen we heel wat belangstelling. Tijdens onze observatie was een non afwezig en wij kregen de taak om de leerlingen bezig te houden. Studie zoals wij het noemen.
Met pen en papier in de hand, klaar om alles te noteren, werd ons gevraagd om talloze woorden naar het Nederlands te vertalen. Dit leverde heel wat grappige taferelen op. Zeker wanneer je weet dat een klas 43 koppen telt. Probeer dit maar eens stil te krijgen! De leerlingen verschillen heel erg van deze in België. Wanneer hier iemand een juist antwoord kan geven, weerklinkt er een luid applaus. En zingen dat de gasten hier kunnen! We werden dan ook onthaald met een mooi Afrikaans liedje. Dan sta je wel even met je mond vol tanden…

Later op de dag ontmoetten we Sanne en Karen. Dit zijn twee Belgische meisjes die hier al twee maanden verblijven. We spraken de volgende dag af in het zwembad en leerden er ook Elke en Julie kennen. Samen trokken we naar het restaurantje ‘chez lazare’ waar we ons tegoed deden aan een overheerlijke maaltijd: pizza en pasta met garnaaltjes. Nadien ondernamen we de tocht richting onze verblijfplaats bij de nonnen. De gevolgen van deze dag: zo rood als een kreeft, zowel van de inspanning als van de zon.

Terwijl de nonnetjes ’s avonds naar ‘Les Misérables’ keken, speelden wij een Afrikaans gezelschapsspel dat we leerden van ons nonneke. Toen het eindelijk bedtijd was, deed Renske een onaangename ontdekking. Datgene waar ze zo bang voor was, werd werkelijkheid: een hagedis in haar kamer! Ze schakelde Joke en Lies in en met de hulp van borstels werd een poging ondernomen om het dier te verjagen. MAAR, intussen vloog er een nietsvermoedende reuzemot, zo groot als een mus, de kamer binnen. Deze werd tot moes geslagen. Het moet een grappig zicht geweest zijn: drie gillende meisjes met borstels in de lucht. Nu nog de hagedis die we ondertussen uit het oog verloren waren. Net wanneer we de strijd wilden opgeven, kwam het beestje tevoorschijn. (Gelukkig, want er werd reeds gesuggereerd dat Renske gek geworden was.) Uiteindelijk zetten we de tafel, samen met de hagedis buiten. Na deze vermoeiende strijd kropen we opgelucht in ons bed om over te gaan naar zondag, wasdag.

Het was inderdaad een wasDAG, want de handwas nam meer tijd in beslag dan we verwacht hadden. Gelukkig kennen ze in België al de wasmachine!

Na lang wachten, laten we jullie nu even genieten van enkele foto’s.

Tot de volgende!