De eerste stapjes in Togo...

“Bonjour mesdames et messieurs, nous sommes arrivés à l’aéroport de Lomé, il fait 27 degrés…”
27 graden, om middernacht! Onze mond viel open en dit verbeterde niet toen we uit het vliegtuig stapten, wat een pakkende warmte!
Na enkele paspoortfutiliteiten, zagen we “ons nonneke” al staan. Ze verwelkomde ons hartelijk met de nodige kussen. Anders dan in België, hadden we meteen onze valiezen. Terwijl we de valiezen in de versleten auto laadden, weerklonk “soyez les bienvenues”, gezongen door een Rasta en onder begeleiding van een djembé.
We werden naar een afdeling van de kloosterorde “Saint Augustin” in Lomé gebracht.
De warmte speelde ons nog steeds parten, klesjnat (voor de West-Vlamingen : zékenat) werden we naar onze propere kamers gebracht, waar we de eerste 2 nachten doorbrachten.
De hoofdstad was heel erg druk, vanaf 4u ’s ochtends hoorde je al heel wat lawaai. Als Afrikanen niet kunnen toeteren, is hun rit niet geslaagd.

De kloosterorde bevindt zich in het midden van de markt. Deze kan je je niet voorstellen als je er niet geweest bent. Een drukte van jewelste, geroep en getier en veel eten!
Na een lekker ontbijt (ja, ze hebben hier stokbrood en confituur!) trokken we met ons nonneke door de stad, waar we onze ogen de kost gaven… en de Afrikaantjes ook!
1000 keer hoorden we “soyez les bienvenues”, wat onze sympathie voor Afrika enkel deed groeien…
Wat overigens een groot probleem is voor de Togolezen, is de uitspraak van onze namen. Grappige taferelen die er ons toe leiden een Afrikaanse naam te gebruiken, die wij dan weer op onze beurt niet kunnen uitspreken!

Onze eerste dag in Lomé verliep vlot, mits voldoende siësta en pauzemomenten om te wennen aan de warmte.
Achter onze voorlopige verblijfplaats, was een lager schooltje. Als leerkrachten in spé konden we dit niet aan ons laten voorbijgaan. Ook omdat deze knoddies (= Renskes voor cuties) zo lief naar ons zwaaiden, vonden we het een bezoekje waard. Al snel werden we door een tiental schattige kleuters bestormd die ons één voor één een handje wilden geven. Het uitdelen van ballons maakte ons enkel populairder, maar veranderde de kleintjes in monstertjes. Vechten voor een simpele ballon, wij hadden dit nog nooit eerder gezien.

De volgende dag werden we naar Kpalimé gereden. Met vier volwassen mensen (waarvan twee met een Afrikaanse lichaamsbouw) op een achterbank geplakt in hete temperaturen, zorgde er voor dat dit geen plezierritje werd en dat we stonken als de pest. J Gelukkig werd dit alles goed gemaakt door het zien van onze verblijfplaats. Je ziet dat het geld bij de katholieke kerk zit.

Ons nonneke begeleidde ons voor het eerst naar onze school. Onze observatie is dus begonnen. De meeste klassen bestaan uit 40 leerlingen en meer! Halleluja, wat een uitdaging! Volgende week starten we met lesgeven tijdens de cultuurweek die de school organiseert. Benieuwd wat dat zal geven!

Wij gaan alvast nog een beetje genieten van de zon, doen jullie dit maar van de regen!

Vele groetjes en tot schrijfs!
Foto's om de nieuwsgierigheid te wekken, volgen nog...